Parece que asistimos al Renacimiento de la cultura clásica en lo que afecta a la producción literaria, televisiva  y cinematográfica con el resurgimiento del "peplum". Este género se refiere a películas que recrean la antigüedad grecorromana. Se le llama así por una prenda "en cuestión" de la vestimenta de estas culturas antiguas; una túnica corta abrochada en un hombro y cuyo nombre latino era “peplum” (peplo), aunque, en realidad, era una prenda griega. La actual industria cinematográfica vuelve a poner de moda el peplum. Si bien el género como tal aparecía allá por 1958 con el film "Hércules", llegado el nuevo milenio con el estreno de Gladiator( año 2.000) y después la  serie televisiva HBO "Roma", se produce un renacer del "peplum". En 2009 y tras el estreno de Ágora las producciones continúan. Este año nos espera "otra de romanos";  Centurión del director Neil Marshall. Todavía no hay noticias concretas de su estreno en España, aunque podría ser para el próximo otoño. Se trata de un film al estilo Marshall donde  los buenos argumentos épicos suelen teñirse de rojo. Ahi va el trailer oficial de la película.

O pasado 2 de Abril foi presentado na sala Sargadelos o primeiro número da revista CORGA. Esta publicación nace froito da iniciativa da asociación cultural Arumes e do Centro de Estudos do Corgo e pretende convertirse nunha ferramenta onde todos os interesados por esta zona do Corgo poidan dar saída as súas investigacións. Na presentación deste primeiro número estiveron presentes o vicepresidente da Deputación de Lugo Antón Bao, a xunta directiva da asociación asi como numero público. Os traballos recollidos neste exemplar son:

Mario OUTEIRO IGLESIAS.

Estudo das sepulturas antropoides altomedievais

M° Beatriz PÁRAMO IGLESIAS, Roberto RODRÍGUEZ PÁRAMO.

Jota tres estrellas

Javier GÓMEZ VILA.

A vía romana no concello do Corgo

Xosé Enrique CASANOVA SÁNCHEZ.

Fórmulas de propiedade comunal dos montes do Corgo

Laura FOUZ BACARIZA.

As cifras do concello do Corgo. Análise xeográfica

Rebeca FERNÁNDEZ ALONSO.

Ánxel Fole e o concello do Corgo

Alejandra PITA PARDO.

A microtoponimia do concello do Corgo

Se desexas contribuir cun traballo no próximo número podes facelo poñéndote en contacto co Centro de estudos do Corgo. Antigas escolas do Corgo s/n, 27163. O Corgo. Lugo. ocorgo@gmail.com. http://ocorgo.blogspot.com. Pulsa en leer máis para coñecer as normas de publicación.

El arqueólogo y director del museo del Castillo de San Antón, en A Coruña, José María Bello Diéguez, se mostró ayer encantado de que, por fin, se haya retomado el proyecto del Parque Arqueolóxico do Megalitismo. Todavía no conoce al detalle los planes de Patrimonio Cultural, pero se muestra seguro de que «harán algo sensato». Ahora, dice, es el momento «de aunar esfuerzos, de apoyar el proyecto, porque cualquier cosa será mejor que lo que hay ahora, que es nada, un abandono total de los monumentos megalíticos de la Costa da Morte».

-El proyecto que ha salido a exposición se marca como objetivo preservar los monumentos megalíticos de la comarca.

-Eso es lo fundamental y es maravilloso que un proyecto que lleva tantos años en la trastienda por fin sea impulsado de nuevo. No conozco el proyecto, pero estoy convencido de que lo están elaborando con sensatez y que al final saldrá algo positivo. En cualquier caso, es mucho mejor tener un Parque do Megalitismo imperfecto que no tener nada.

-¿No llega demasiado tarde?

-Nunca es demasiado tarde si finalmente llega. La Costa da Morte posee una riqueza megalítica tremenda que ahora sufre un total abandono. La comarca tiene una de la mayor concentración de dólmenes de corredor de toda Galicia y en general están muy bien conservados o es muy fácil recuperarlos. Lo que hay que hacer es no esperar más.

-¿Qué explicación podría tener tal concentración de dólmenes en una zona tan concreta?

-Los dólmenes fueron en la época megalítica lo que las catedrales en la Edad Media, señalaban donde estaba la riqueza y la pujanza social. Durante el megalitismo la Costa da Morte debió de ser una zona socialmente mucho más articulada que cualquier otra, un lugar con mucho poder, la vanguardia del momento. Lo que demuestra que la elección de la Costa da Morte para hacer el Parque do Megalitismo ha sido muy sensata.

-Quizás también sería un buen lugar para hacer un museo del megalitismo.

-No lo creo, porque un museo no es un escaparate sin más, sino una exposición viva que requiere la puesta en marcha de instalaciones muy complejas y caras de mantener. La muestra es que en Galicia ya hay muchos museos y, salvo excepciones, están muy mal dotados. Hay otras soluciones, como centros de interpretación o muestras itinerantes que sí serían interesantes en el caso del Parque do Megalitismo. La moda de los museos puede provocar auténticas barbaridades.

Fuente: La Voz de Galicia

Estas estelas romanas foron atopadas xa fai unhas décadas e so aparecen mentadas no Corpus de inscripcións romanas de Galicia nº 1 de Pereira Menaut (páxs 147 e 187, respectivamente). As poñemos agora porque na citada obra non aparece a foto de ningunha delas. Aproveitamos entón para poñer a súa foto, un breve comentario de cada unha e comentar que se atopan expostas na Casa da Cultura de Santa Comba. -Pulsa na imaxe para aumentalo tamaño-

- Estela de Mazaricos. Pedras do Outeiro. Chacín, Pino de Val.

D(iis) Ma(nibus)
AVRE
LIAN(V)S
AN(n)O(rum)
XXXX
Aos deuses Manes, Aurelianus falecido a idade de 40 anos.
Material: Granito Medidas: 110x50x Altura das letras: 5 cm
Decoración: Remate triangular na súa parte superior practicamente desaparecido. Unha estría simple define o campo epigráfico. As letras das duas primeiras liñas no lado esquerdo están moi deterioradas. Emprega un soporte extremadamente fino sen traballar por detrás para encastar nunha parece.
Observacións: Apareceu en 1984 nun labradío chamado Pedras de Outeiro onde segundo a tradición había un cemiterio antigo xunto con outros restos romanos.O emprego da A sen travesaño, a inclinación das grafías hacia a dereita o estilo da peza fai pensar nunha cronoloxía avanzada a partires da segunda metade do século II.

- Estela de Santa Comba. Busto, Santa Sabina

D(iis) M(anibus) S(acrum)
M[A]RCIVS FAVS(tus?)
AN(norum) LXVII ET
 CANT(ia) KARIA
 AN(norum) LV ANT(onius)
 MODESTVS
PARENTIBVS
 PIENTISSIMIS

Aos sagrados deuses Manes, Marcio Fausto falecido a idade de 67 anos e Cantia Karia falecida a idade de 55 anos, Antonio Modesto aos seus pais piadosísimos.
Material: Granito. Medidas: 69x44x13. Altura das letras:  5 cm
Decoración: Rota na súa parte inferior e superior e moi estragada a dereita xa que foi reutilizada como material de construción.
Observacións: Apareceu nunha casa de Santa Sabina (Busto) formando parte do enlousado dunha eira. Probable familia de orixe foráneo a xulgar polos seus nomes aparecendo o nome Marcius por primeira vez no conventus lucensis.

 Despois de máis de trinta anos a tese de doutoramento do profesor titular da Facultade Xeografía e Historia Caamaño Gesto por fin ve a luz. Unha grata noticia para él e para outros moitos investigadores do mundo romano, como eu mesmo, que tivemos esta obra como unha referencia fundamental. Alegrámonos e felicitamos o noso ben querido profesor e, no meu caso tamén tutor do doctorado, por este excelente traballo e, tamén o director do Museo de Prehistoria de Vilalba Eduardo Ramil por ter a "osadia" de proceder a esta publicación nestos difíciles tempos de crise e de tanta obra "on line".
Sen ánimo de entrar no mundo da copia ilegal tan de moda hoxe en día a continuación reproduzo uns fragmentos do prólogo de Fernando Acuña:   "Cando no ano 1976 o Profesor Caamaño Gesto defendía a súa tese de doutoramento no Paraninfo da Universidade de Santiago de Compostela, facía a presentación dun importante estudo sobre a vía mellor conservada e a que contaba con un maior número de referencias epigráficas de todas as que figuraban no Itinerario de Antonino. Ata entón, estaban os meritorios estudios de Díaz Sanjurjo, Marcelo Macías, Barros Sivelo e Blázquez, entre outros.
Naquela altura, era unha obra froito dunha minuciosa investigación tanto de gabinete como sobre o terreo (da que podo dar fe, posto que o acompañei en varias ocasións), que reflectía nidiamente o trazado da vía Nova tendo en conta o pasado e o presente, algo que moitos dos novos Investigadores esquecen xa que, sen o labor dos pioneiros, nunca poderíamos progresar no coñecemento da nosa Historia,
Encaixaba nunca época na que houbo unha gran Investigación sobre as comunicacións de época romana na Híspanla. Baste lembrar os traballos de Abasólo, Magallón, Melchor, Rabanal, Colmenero, Roldan e Sillieres, entre outros, para as zonas de Burgos, Aragón, Córdoba, León, Galicia, vía da Prata e a Híspanla Meridional, sen esquecer as importantes achegas de Arias Bonet no seu Miliario Extravagante.
Hoxe en día, nos fináis do milenio, aparece publicada polo Museo de Prehistoria e Arqueoloxía de Vilalba esta monografía, debidamente actualizada, que coidamos marcará un fito nos estudos da camiñeiría peninsular e que, desgraciadamente, no ámbito de Gallaecia non se poderá ver acompañada doutras obras desta altura sobre as vías XIX e XX.
As razóns son evidentes e a, algunhas délas, alude o autor. Cando este investiga sobre os caminos, aínda non comezaran as grandes obras públicas, a Concentración Parcelaria andaba polos seus inicios e os primitivos trazados dende os romanos ata os medievals e modernos (camino real e do francés) discorrían polos mesmos ou non distantes lugares. Agora sería impensable acometer un traballo deste tipo posto que a rede viaria antiga apenas se conserva nalgúns tramos. Fican as obras de fábrica (pontes), os miliarios, en moitos casos desprazados da súa ubicación orlxinal, (en parte por culpa da Administración), parte dos topónimos, pero xa non é o mesmo.
Ben é certo que despois deste traballo viran outros e somos coñecedores de investigadores que están neso, pero xa non se poderá acadar a análise profunda que aquí aparece polas razóns antes apuntadas.
Por isto hai que salientar a oportunidade desta publicación porque rescata unha testemuña importante do noso pasado e analiza a vía XVIII no seu tramo ourensán a través de todos aqueles elementos que permiten unha mellor definición do seu trazado.
Naturalmente que o traballo non parte de cero xa que esta vía foi unha das mais investigadas, como se pode ver ñas referencias bibliográficas, pero aproveitando o pasado e utilizando as novas técnicas e métodos da investigación, que os precursores non tiñan, púldose facer este achegamento ao seu trazado non que non só se analiza o seu descorrer, senón tamén as mansións viarias, as obras de fábrica, o entorno arqueolóxico e algo moi Importante como é a epigrafía con ela relacionada.
E neste último aspecto, compre facer notar como a vía XVIII é a que presenta a maior densidade de miliarios de todas as coñecidas en Hlspania, algo moi importante porque proporcionan informacións tanto sobre a época da súa construción como das sucesivas reparaclóns ou mesmo serve en ocaslóns para ver como se utilizan como medio de propaganda imperial.
Finalmente, só me resta expresar a miña satisfacción pola publicación desta obra que nos acerca un pouco mais ao coñecemento da antiga Gallaecia e os parabéns á Institución que acolle no seu Servizo de Publicacións a edición deste texto imprescindible ao que eu só lle poñería a pega de que mais que a vía 18 debería ser a XVIII".